Mijn verhaal

De Sleutel van de Onzekerheid

Mijn voeten hadden overal gestaan. Op de marmeren vloeren van chique hotels in de stad en in het zand van afgelegen strandtenten in het buitenland. Overal waar ik kwam, verzamelde ik stukjes van een puzzel die uiteindelijk mijn eigen zaak moest worden: een plek waar gastvrijheid niet aan een script voldoet, maar uit het hart komt. Mijn carrière in de horeca was als een lange reis. Van de hectische keukens in wereldsteden tot de serene gastvrijheid in verre oorden; ik was een verzamelaar van momenten. Ik zag hoe een goed bed en een perfecte maaltijd de ziel van een reiziger kunnen helen. Met die rugzak vol inspiratie besloot ik dat het tijd was voor mijn eigen ankerpunt, Een hotel met vijftien kamers, een restaurant waar de keuken de wereld naar binnen haalt: Hotel Restaurant Anno Nu. Mijn eigen plek.

Maar toen ik de sleutel eindelijk omdraaide, viel de wereld stil.

De pandemie kwam niet als een storm die voorbijtrok, maar als een mist die alles deed vervagen. Terwijl de kamers van mijn hotel glimmend van de verf klaarstonden voor de eerste gasten, bleven de boekingssites leeg. De horeca ging op slot. De 'spark' die ik in het buitenland had opgedaan – die tomeloze energie en passie – werd plotseling op de proef gesteld door een muur van onzekerheid.

Ik herinner me de stilte in de gangen. Vijftien kamers, dertig kussens, een restaurant vol gedekte tafels, maar geen enkel geluid van rinkelend bestek of lachende gasten. Elke persconferentie voelde als een vonnis. De horde was niet een kapotte leiding of een fout in het ondernemingsplan; de horde was het niet weten. Hoe plan je een menu als de deur morgen weer dicht kan? Hoe houd je een team gemotiveerd als je zelf de angst in je keel voelt branden?

Het was mijn ervaring uit het buitenland die me redde. In de internationale horeca leer je improviseren. Je leert dat je niet moet vechten tegen de omstandigheden, maar moet meebewegen met de stroom. We gingen over op bezorgen, we maakten van de hotelkamers privé-restaurants, we vochten voor elke gast.

Toen de deuren eindelijk écht open mochten, was ik niet meer de ondernemer die ik was toen ik begon. De onzekerheid had me harder gemaakt, maar ook dankbaarder. Toen de eerste gast die eerste avond incheckte en de eerste borden de keuken uitgingen, besefte ik: dit is waarom ik het doe. Niet voor de makkelijke weg, maar voor het moment dat de mist optrekt en je ziet dat je bent blijven staan.

De naam 'Anno Nu' kreeg een diepere betekenis. Het ging niet meer alleen over modern design, maar over het vermogen om nú te presteren, ongeacht de omstandigheden.

Vandaag de dag, als de gangen gonzen van de gasten en het restaurant vol zit met het geluid van rinkelend glaswerk en gelach, kijk ik met andere ogen naar mijn zaak. De onzekerheid van de start heeft ons fundament alleen maar sterker gemaakt. Bij Hotel Restaurant Anno Nu serveren we niet alleen eten en een bed; we serveren de veerkracht en de warmte die ik over de hele wereld heb verzameld. We zijn eindelijk thuis.

Ik hoop jullie snel te mogen verwelkomen in Anno Nu!

Jurjen van der Meulen